Polerowanie daje pełny, jednolity połysk. Lapatura natomiast tworzy efekt półpołysku – powierzchnia jest częściowo wypolerowana, ale zachowuje strukturę i zróżnicowanie.
Nie każdy materiał reaguje na lapaturę w taki sam sposób, ponieważ efekt końcowy zależy bezpośrednio od struktury wewnętrznej kamienia, jego twardości oraz wielkości ziaren. Najlepsze rezultaty uzyskuje się na materiałach o wyraźnie zróżnicowanej strukturze, gdzie występują różnice między twardszymi i bardziej miękkimi składnikami. W trakcie lapatury twardsze partie ulegają delikatnemu wypolerowaniu, a miększe pozostają lekko matowe, co buduje efekt półpołysku. Granit dobrze reaguje na lapaturę, szczególnie odmiany o wyraźnym uziarnieniu, ponieważ pozwala uzyskać kontrast między połyskiem a strukturą. Marmur daje bardziej subtelny efekt, ponieważ jest materiałem bardziej jednorodnym i szybciej się zamyka. Spieki i materiały ultrakompaktowe wymagają precyzyjnej technologii – efekt jest możliwy, ale bardziej kontrolowany niż naturalny. Kamienie bardzo jednorodne mogą dawać ograniczony efekt, ponieważ brakuje w nich różnic strukturalnych potrzebnych do uzyskania kontrastu. Dlatego przed rozpoczęciem pracy należy ocenić typ materiału, jego twardość oraz oczekiwany efekt wizualny, ponieważ lapatura zawsze wymaga dopasowania technologii do konkretnego kamienia.
